Eten bij een driesterrenrestaurant

Even een disclaimer vooraf: anti-fire, niet duurzaam, teringveel geld. Als je een zwak hart hebt, zou ik niet verder lezen. Wil je alleen weten wat het gekost heeft? Scroll dan naar beneden.

Ik heb nogal wat bijzondere hobby’s. Sommige deel ik met mijn man. Zoals eten. Een grotere tegenstelling dan het eten wat ik nuttig vind je niet denk ik. Ik hou schandalig veel van patat en frikandellen. Maar je maakt me vooral heel bij met een avondje fine dining. Tot zover de inleiding.

Laatst hadden we plotseling oppas beschikbaar en besloot ik een date-night te organiseren. Ik schreef ons in voor de wachtlijst van de Librije en rest, tja, dat is inmiddels geschiedenis. Het werd een lunch. Maar daar merkte je niets van. En zo kwam het dat ik met naald en draad op mijn bed een knoopje van mijn lievelingsjurk vastzette. Last minute besloot ik van outfit te veranderen. We hebben een aantal keer in een Michelinrestaurant gegeten, maar dan wel de één of twee sterren variant.

Toen we aankwamen werden we hartelijk ontvangen en zodra we de ruimte binnenkwamen (de, inmiddels overdekte, binnenplaats van een gevangenis) was het alsof we een andere wereld instapten. We hadden echt het allerbeste plekje het restaurant. Schuin achterin de zaal waar we zo’n beetje alle tafels én de bediening konden zien. Voor de ervaring was dit een topcombinatie. En alhoewel het eten echt goddelijk was, was het kijken naar andere mensen en het proces binnen zo’n geoliede machine minstens zo bijzonder. Eenmaal op onze plek gestationeerd was het een invasie van allerlei mensen. Ik zou zeggen obers en oberinnen. Maar ze hebben hele luxe namen voor personeel in een sterrenrestaurant. Zo is een plongeur iemand die de borden afwast. Nou die invasie dus. Twee gastheren die een servet op onze schoot kwamen draperen. Twee keer twee gastheren die de amuses op tafel kwamen zetten en twee gastvrouwen die ons van tafelwater kwamen voorzien. Dat waren 8 mensen in nog geen minuut tijd aan onze tafel. Blijkbaar zagen ze de humor er zelf ook wel van in, want het zou zo rustiger worden.

Ik kom superlatieven te kort voor de middag en voor het eten. Eigenlijk kan ik niet de goede woorden vinden voor wat ik die middag geproefd heb. Het één was nog goddelijker dan het ander. Ik ga het niet eens proberen. Bestaat een mondorgasme? Nou, je kunt je er wel iets bij voorstellen. Dat dus. Voor mij waren er alcoholvrije cocktails en meneer FF raakte bij de 5e gang de weg kwijt van het wijnarrangement dat hij had gekozen. Ze schonken namelijk behoorlijk door. We hadden Jonnie en Therese regelmatig even aan tafel. En dan is er een sterrenrol voor Luuk weggelegd. Luuk heeft niet verteld dat hij Luuk heet, maar we kregen wel een paspoort waarin alle personeelsleden en hun functie staan. Luuk deed het geweldig. Toen mijn man een sanitaire stop maakte en hij bij mij kwam informeren hoe de middag was, bleek dat we uit dezelfde geboorteplaats komen. Met zijn 20 jaar obert hij de sterren van de hemel. Luuk beloofde me dat de pindasaus die ik zou gaan proeven de allerlekkerste was die ik ooit geproefd was. Een kapitale fout. Want zelfs de pindasaus (bij het dessert, jaja) kon die van de kookmeneer van 102 uit Java niet verslaan. Hierop beloofde Luuk me het recept. Hij was dat alleen even vergeten en toen ik bij de volgende gang vroeg of ik pen en papier kon pakken, lachte hij ’ja, geheim van de chef he’. Oh ja? Ik vroeg een beetje brutaal hoe hij dit goed ging maken. Weer een geheimzinnig lachje. Nog wat brutaler zei ik dat nog zo’n toetje misschien in de buurt kwam. Regel ik, zei Luuk. En binnen 2 minuten stond er nog zo’n feestje voor onze neus. Ik moest wel beloven dat we nu gelijk stonden. Nou het toetje is mijn allerlievelingstever. Dus yeah.

Je moet weten dat er ook een opstapje zit als je de zaal uitgaat. Dat weet ik, omdat elke keer dat je van tafel gaat en je jezelf excuseert ze in de houding springen en je met veel hoffelijkheid attenderen op de drempel. Ze zijn er ook goed in om met militaire precisie tegelijkertijd de lege borden op te halen. En ze zijn in nog veel meer dingen goed. Trouwens, ik ben ook best trots op mezelf. Ik heb niets laten vallen. Ik ben niet gestruikeld. Ik heb geen wijn omgegooid. En mijn bord leeggegeten, wel 8 keer! En ik heb ook niets kapot gemaakt.

Daarna kwam natuurlijk het moment supreme. De rekening. Iets waar we allemaal nieuwsgierig naar zijn, niet waar? Voor deze moneyzzz kregen we een 8-gangenlunch, amuses, tafelwater, koffieservies (koffie/thee en nog meer zoete heerlijkheden), wijn en alcoholvrije cocktails. En een extra toetje dat niet in rekening gebracht was. Met dank aan Luuk. En dan restte ons alleen nog de vraag, geven we fooi en zo ja hoeveel? Dat was best een moeilijke.

Voor het bedrag dat we betaalden, hadden we ook volgende dingen kunnen doen:

  • 8 VWRL kopen
  • Een keer de maandlasten van onze hypotheek betalen
  • 4 maanden een schoonmaakster inhuren
  • 6 paar laarzen kunnen kopen
  • Een kast vol kleding voor Saar
  • De auto 10 keer kunnen aftanken
  • 15 keer lunchen
  • 600 ijsjes bij de ijssalon kunnen halen

Nou komt’ie hoor: de rekening was EURO 743,75. We hebben de rekening afgerond naar 800 euro. Alleen van de fooi al hadden we een keertje kunnen gaan lunchen. Spijt? Nee. Zou ik het morgen weer doen? Ja. Misschien wordt het een jaarlijkse of tweejaarlijkse traditie.

8 gedachten over “Eten bij een driesterrenrestaurant”

  1. Wat heerlijk <3 Ik vond 1 ster al een heel bijzondere leerervaring, dus ik geloof je direct als je zegt dat het het helemaal waard was.

    Nu wil ik ook gaan eten daar EN Luuk aan mijn tafel hebben. Heel handig trouwens, die drempel-attendeerders. Die zou je vast ook wel in je dagelijks leven willen hebben? 😉

    Fijn dat jullie zo genoten hebben!

    1. Als ik in het echte leven zulke attendeerders had, had het in elk geval veel ongelukken gescheeld…

      Mocht je nog eens iets heel bijzonders te vieren hebben: ga naar de Librije!

  2. Ik vind eten heerlijk en uit eten gaan een feestje. Man ook. We gaan eigenlijk wel een keer per week eten vaak met z’n tweeën, soms met . Man heeft ooit (nu cyber security specialist) bij de Vijff vlieghen in Amsterdam gewerkt en af en toe eten we daar. De interne boekhouder zou wel in opstand komen van zo’n bedrag. Poeh. Maar bijzonder is het wel.
    Mijn oom en tante gaan ook met enige regelmaat eten bij de Librije. Oom is kapitein op de grote vaart en komt dan in pak op klompen.

    1. Ja, ik moest ook heel even slikken. Maar het was het m.i. echt waard en inderdaad een feestje! ‘Vroeger’ (lees, voor Saar) gingen wij ook wekelijks. Dat lukt nu niet, we mogen blij zijn met 1x per 2 maanden. Maar die tijd komt wel weer…

Reacties zijn gesloten.